Mientras ella espera a su enamorado, canta esta linda canción al borde del mar (en gallego).
Mostrando entradas con la etiqueta cantigas de amigo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta cantigas de amigo. Mostrar todas las entradas
viernes, 7 de octubre de 2022
miércoles, 19 de diciembre de 2018
"Ai flores, ai flores do verde pino", una cantiga de amigo del rey portugués Dom Dinis
Ai flores, ai flores do verde pinho,
se sabedes novas do meu amigo?
Ai Deus, e u é?
Ai flores, ai flores do verde ramo,
se sabedes novas do meu amado?
Ai Deus, e u é?
Se sabedes novas do meu amigo,
aquel que mentiu do que pôs comigo?
Ai Deus, e u é?
Se sabedes novas do meu amado,
aquel que mentiu do qui mi há jurado?
Ai Deus, e u é?
Vós me perguntardes polo voss'amigo,
e eu bem vos digo que é sã'e vivo.
Ai Deus, e u é?
Vós me perguntardes polo voss'amado,
e eu bem vos digo que é viv'e são.
Ai Deus, e u é?
E eu bem vos digo que é sã'e vivo
e seera vosc'ant'o prazo saído.
Ai Deus, e u é?
E eu bem vos digo que é viv' e são
e seera vosc'ant'o prazo passado
Ai Deus, e u é?
domingo, 1 de noviembre de 2015
Mendinho, trovador de las Rías Bajas
En la entrada anterior hemos hablado del trovador gallego Martín Codax, que da nombre a una famosa bodega de caldos del país. Ahora vamos a reproducir la única cantiga conservada de otro famoso trovador gallego, Meendinho (también conocido como Meendiño, Mendiño, Mendinho). Es una cantiga de amigo, donde una mujer se queja por la ausencia de su amado.
Sedia-m' eu na ermida de San Simión
e cercaron-mi-as ondas que grandes son.
Eu atendend´o meu amigu'! E verrá?
Estando na ermida, ant' o altar,
cercaron-mi-as ondas grandes do mar.
Eu atenden[d´o meu amigu'! E verrá?]
E cercaron-mi-as ondas que grandes son:
non ei [i] barqueiro nen remador.
Eu [atendend´o meu amigu'! E verrá?]
E cercaron-mi-as ondas do alto mar:
non ei [i] barqueiro ne sei remar.
Eu aten[dend´o meu amigu'! E verrá?]
Non ei i barqueiro nen remador:
morrerei “eu”, fremosa, no mar maior.
Eu aten[dend´o meu amigu'! E verrá?]
Non ei [i] barqueiro nen sei remar:
morrerei eu, fremosa no alto mar.
Eu [atendend´o meu amigu'! E verrá?]
(Traducción: Estaba yo en la ermita de San Simeón y me cercaron las olas, que grandes son. ¡Yo esperando por mi amigo! Y, ¿vendrá? Estando en la ermita ente el altar me cercaron las olas grandes del mar. ¡Yo esperando por mi amigo! Y, ¿vendrá?' Y me cercaron las olas que grandes son, no tengo barquero ni remador. ¡Yo esperando por mi amigo! Y, ¿vendrá?' Y me cercaron las olas del alto mar: no tengo barquero ni sé remar. ¡Yo esperando por mi amigo! Y, ¿vendrá?' No tengo barquero ni remador; moriré hermosa en el mar mayor. ¡Yo esperando por mi amigo! Y, ¿vendrá? No tengo barquero ni sé remar, moriré hermosa en el alto mar. ¡Yo esperando por mi amigo! Y, ¿vendrá?)
A Mendinho, Martín Codax, Xohán de Cangas y los trovadores gallegos se le dedicó el Día das Letras Galegas en el año 1998.
Etiquetas:
cantigas,
cantigas de amigo,
Día das Letras Galegas,
juglares,
Mendinho,
trovadores,
Xohán de Cangas
Literatura y vida: Martín Codax
El Pergamino Vindel
Literatura y vida, vida y literatura. Ambas van entremezcladas. Ayer mismo estaba yo en el supermercado haciendo la compra y vi una botella de vino que llamó la atención: se llamaba Martín Codax. Como el famoso juglar gallego. Así que llego a casa y me pongo a hacer búsquedas sobre el susodicho, y he encontrado cosas muy interesantes.
Lo primero que las bodegas Martín Codax son importantes productoras de albariño y otros caldos de calidad. Después que también existe un grupo de música antigua con ese nombre medieval. Y ahora, vamos a lo literario, que es el verdadero motor de este blog. ¿Quién fue Martín Codax?
Veamos, Wikipedia dixit:
"Martín Codax fue un trovador gallego, posiblemente de Vigo, por las continuas referencias a dicha ciudad en sus poemas, de entre mediados del siglo XIII y comienzos del siglo XIV. Apenas existen datos sobre la identidad del personaje.
El corpus literario a él atribuido se limita a siete cantigas de amigo que figuran en los cancioneros de lírica galaicoportuguesa y en el Pergamino Vindel, en el que figura su nombre como autor de las composiciones. El descubrimiento de este pergamino fue fruto del azar: en 1914 el bibliógrafo Pedro Vindel lo encontró en su biblioteca, sirviendo de guarda interior a un ejemplar del De officiis, de Cicerón."Hay que añadir que, gracias al Pergamino Vindel, se conserva también la notación musical de las cantigas de Martín Codax, la más famosa de las cuales es "Ondas do mar de Vigo", con un marcado paralelismo:
Ondas do mar de Vigo
Ondas do mar de Vigo,
se vistes meu amigo?
E ai Deus!, se verra cedo?
Ondas do mar levado,
se vistes meu amado?
E ai Deus!, se verra cedo?
Se vistes meu amigo,
o por que eu sospiro?
E ai Deus!, se verra cedo?
Se vistes meu amado,
por que ei gran coidado?
E ai Deus!, se verra cedo?
(Olas del mar de Vigo // Olas del mar de Vigo, / ¿Visteis a mi amigo? / ¡Ay Dios! ¿vendrá pronto? // Olas del mar agitado, / ¿Visteis a mi amado? / ¡Ay Dios! ¿Vendrá pronto? // ¿Visteis a mi amigo, / aquél por quien yo suspiro? / ¡Ay Dios! ¿Vendrá pronto? // ¿Visteis a mi amado, / quien me tiene tan preocupada? / ¡Ay Dios! ¿Vendrá pronto?)
"A fada e o dragón", de Xaime Quesada. Monumento dedicado a los trovadores (Martín Codax, Mendinho...) de la Ría de Vigo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)