Mostrando entradas con la etiqueta Aid. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Aid. Mostrar todas las entradas
miércoles, 24 de abril de 2019
"Castellanos de Castilla", un poema reivindicativo de Rosalía de Castro
"Castellanos de Castilla", uno de los poemas más conocidos de Cantares gallegos (1863), es una reivindicación contra el maltrato en Castilla. Rosalía se dolía del trato que recibían sus paisanos y por eso compuso este poema, que ha tenido muchas musicalizaciones. Aquí os dejamos algunas, incluso algunas con un toque a la otra Rosalía, la flamenca:
"Cantarte hei, Galicia", un poema de "Cantares gallegos", de Rosalía de Castro
"Cantarte hei, Galicia" es uno de los poemas inaugurales del poemario de Rosalía Cantares gallegos. La poetisa gallega canta a su tierra en su propia lengua. Ella se presenta como la "meniña gaiteira" que canta a su pueblo. Puedes apreciar aquí una versión rap del poema, de Aid, de su disco Rapoemas (2012). ¡Que lo disfrutes!
Cantarte hei, Galicia, teus dulces cantares, que así mo pediron na veira do mare. Cantarte hei, Galicia, na lengua gallega, consolo dos males, alivio das penas. Mimosa, soave, sentida, queixosa; encanta si ríe, conmove si chora. Cal ela, ningunha tan doce que cante soidades amargas, sospiros amantes, misterios da tarde, murmuxos da noite: Cantarte hei, Galicia, na beira das fontes. Que así mo pediron, que así mo mandaron, que cante e que cante na lengua que eu falo. Que así mo mandaron, que así mo dixeron... Xa canto, meniñas. Coidá que comenzo. Con dulce alegría, con brando compás, ó pé das ondiñas que veñen e van. Dios santo premita que aquestes cantares de alivio vos sirvan nos vosos pesares; de amabre consolo, de soave contento, cal fartan de dichas compridos deseios. Cantarte hei, Galicia, teus dulces cantares, que así mo pediron na veira do mare. Cantarte hei, Galicia, na lengua gallega, consolo dos males, alivio das penas. De noite, de día, na aurora, na sera, oirésme cantando por montes e veigas. Quen queira me chame, quen queira me obriga: Cantar, cantareille de noite e de día, por darlle contento, por darlle consolo, trocando en sonrisas queixiñas e choros. Buscaime, rapazas, velliñas, mociños, buscaime antre os robres, buscaime antre os millos, nas portas dos ricos, nas portas dos probes, que aquestes cantares a todos responden. A todos, que á Virxen axuda pedín, porque vos console no voso sufrir; nos vosos tormentos, nos vosos pesares. Coidá que comenso... Meniñas, ¡Dios diante! Cantarte hei, Galicia, teus dulces cantares, que así mo pediron na veira do mare. Cantarte hei, Galicia, na lengua gallega, consolo dos males, alivio das penas. (De Cantares gallegos)
Etiquetas:
Aid,
Cantares gallegos,
Cantarte hei Galicia,
música gallega,
poesía,
poesía gallega,
Rapoemas,
Rosalía de Castro
Suscribirse a:
Entradas (Atom)